Boy O’ Mine เด็กน้อยของฉัน (2017)

M Theatre, 29 July, 2017

Directed by Nikorn Saetang.

Sometimes the joy of watching theatrical piece lies in the close ties between the actors, director, stage crew and the audience. There’s special power going back and forth between the seats and the stage. It’s like successful communication when both the sender and receiver knows the exact meaning meant to be conveyed.

After the play, P’ Blahboom, one of the main actors (who played 6 characters, if I am not mistaken) came to talk to me and my friends and said that this was a nice round since the audiences were his professors, friends, and juniors at uni. The audiences in the other rounds didn’t dare laugh at the controversial jokes, but since it’s something people at the Faculty of Arts are used to, the blackbox bursted with laughter.

The notes I typed down on my phone right after the play were: Edible Woman, Economics and religion.

Now to elaborate on these three words…

The plot is about a lesbian couple who lives with their gay best friend. One of the girls, Chan, surprisingly get pregnant without having sex.

The play starts with a little lecture by a TV host on an animal documentary; questioning whether the human species are evolving for survival. His question was lead by examples of sharks giving birth without having sex, clown fishes turning into male when there isn’t one to reproduce, but it’s only the human race that requires a sperm and an egg to give birth.

During the play, each character took turns in giving monologues on economics or religion, mainly on the story of Rahung, Buddha’s son.

But the scene that made me think of The Edible Woman was when Chan couldn’t stand food that reminded her of blood. After that scene, her girlfriend gave a monologue on stock rates being all red. — the parallel between society, economics, and humans was very TEW to me.



Diary of Anne Frank: an Opera

This 1 and half an hour opera by Siam Opera has left me depressed through the ride home. Simply everything to do with genocide, or other babaric acts can leave me feeling empty, however this opera was kind of different.

The theatre, which was at the Bangkok Art and Cultural Centre (BACC), was perfect for this small monodrama opera. The stage was a tout petit stage in a small hall filled with Bangkok’s theatre enthusiasts and also some social activists too. It set the mood as if we were sitting in the attic with the characters.

The soprano, who portrayed Anne Frank, had a beautiful voice range and did not make it seem awkward when she sang in the low pitches or went crystal high to imitate a voice of a young girl.

The other characters did not sing though, due to the opera being a monodrama, even though I think some scenes would have been more colourful if they had sang too. However, I do understand that the director (?) must have wanted to respect the fact that ‘The Diary of a Young Girl’ was narrated only by Anne Frank, therefore the main lead would be the only one singing and seemed to be the only who had colourful costumes and an animated character. The others were only dressed in black and white, and their actions were sometimes zombie-like.

Well, in fact the monotone hues did add more depression to the production.

Changing scenes was perhaps a highlight of the play. It gave an effect of changing camera angles in a movie, but at first you might be bothered with the backstage crew with the sawastika arm bands moving in and out to change the props. It was not until the last third of the performance that I got used to these manual changes.

Although I was a bit annoyed with the frequent prop and background changes, I did like the stage design where the director chose to put the ensemble on the stage too. The sight of the conductor controlling the musicians led me to think of how this dreadful story was controlled by the evil ideas that flowed in the ‘Arayan’ Germany back then. The wanting to be the ‘fittest’ nation in Europe, and also perhaps the world, led the Nazis into eliminating these neicht liebenswert. 

The ending of the opera was magnificent. It ended when Anne Frank was standing on some stool, trying to climb and escape but was captured and surrounded by Nazi guards. The message of hope and freedom certainly was marked upon the audiences’ hearts.








ท่ามกลางความมืดมิดของโรงละคร มีเสียงอู้อี้จับไม่ได้ศัพท์ดังมาจากเวที ซึ่งเมื่อตั้งใจฟังให้ดีจะจับได้ว่าเป็นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังท่องบทกวีอย่างแผ่วเบา และเมื่อนั้นแสงไฟก็สาดส่องไปยังมุมซ้ายบน เผยให้เห็นหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ที่มาของเสียงนั่งนิ่งบนเก้าอี้

นี่คือฉากเริ่มต้นของละครเรื่อง Sayonara อีกหนึ่งผลงานในโครงการ Android Theatre Project ของผู้กำกับชาวญี่ปุ่นนาม Oriza Hirata

บทละครเรื่องนี้เกี่ยวกับหญิงสาวที่ป่วยเป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ คุณพ่อของเธอจึงซื้อหุ่นยนต์มาให้เป็นเพื่อนเธอ ให้คอยปลอปประโลมและคอยดูแลเธอ เรื่องจึงดำเนินผ่านบทสนทนาระหว่างมนุษย์คนหนึ่งที่ใกล้ตาย กับมนุษย์เทียมที่ไร้ความตาย

สองมนุษย์นั้นถึงแม้จะอยู่ในห้องเดียวกันแต่ก็อยู่กันคนละมุม แสดงให้เห็นว่าทั้งสองนั้นมาจากคนละโลก คนหนึ่งมาจากโลกแห่งชีวภาพและโหยหาความรักความอบอุ่นในวาระสุดท้ายของชีวิต ส่วนอีกตัวมาจากโลกของเทคโนโลยีที่ถึงแม้จะมีคำคอยชโลมจิตใจของหญิงใกล้ตาย แต่ก็เป็นเพียงหน้าที่ที่เขียนขึ้นในโปรแกรม

ในฉากนึง หญิงสาวถามหุ่นยนต์ถึงบทกวีที่ไ้ด้ฟังไปว่า “นี่คือความรู้สึกของฉันตอนนี้หรอ” พลันทำให้ฉันนึกถึงคนหลายคนในสมัยนี้ที่ไม่รู้จักความรู้สึกของ คล้ายกับว่าใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวันอย่างรวดเร็ว และไม่ได้มีเวลามาทบทวน มาเรียนรู้ตัวเอง หรือมาตรวจดูว่าวันนี้เราใกล้ความฝันของเราขึ้นบ้างไหม หรือยิ่งไปกว่านั้นคือไม่เคยถามตัวเองว่า “อยากไม่เหงาหรืออยากมีความสุข” เหมือนที่หญิงสาวถามหุ่นยนต์

หุ่นยนต์ตอบคำถามนี้ไปว่า “ถ้าไม่เหงา เราก็มีความสุขแล้ว” แต่ฉันคงต้องใช้เวลาสักพักในการทำความเข้าใจและพิสูจน์ว่าจริงมั้ย เหมือนกับที่ฉันต้องไปหาบทกวีในเรื่องมาอ่านเพื่อให้เข้าใจมากขึ้น เพราะละครเรื่องนี้จบไปตอนที่ฉันเพิ่งจะซึมซับได้เพียงบางส่วนเท่านั้นเอง…