Scrape the walls and you’ll find warmth…

s3145181

“L’amour, c’est lorsqu’on convie l’autre à la table de sa solitude” – Aphorismes sous la lune et autre pensées sauvages, Sylvain Tesson

It’s funny how things can change in the course of just only a few decades. Transportation systems like railways, roads, streets, or telephones used to bond people from different social classes and places together. But now, they have become a place where people commune together within each own’s thought bubble.

People digging their heads into their smartphones is now a common sight in Bangkok, while reading a book would catch so much attention. (side thought: so much attention that the 2015 military government had to ban people from reading George Orwell’s ‘1984’ )

I was cramming my midterms on the MRT (Bangkok’s underground metro) the other day when the man next to me, after peeking into my book several times, started a conversation. It wasn’t a significant conversation, just the normal “oh so you’re studying this?” kind of talk, but it struck me how talking to random people could make you feel strange…in a good way. The man even wished me luck on my exams before I got off the train.

I then remebered the warmth I always feel after giving and receiving smiles from people I walk pass…but why am I so afraid to commence these smiles or talks?

Could it be that most of us are so lonely because we have lost the skills to open up a conversation with people we meet, and then we turn to rely on our friends on social media to quench this feeling?

Would it be possible for all of us to have the courage to put our smartphones down and start scraping the walls that blocks us from each other?

The short film “Gratte Papier” perfectly shows us the reward of having the fearlessness to start connecting.

(Gratte papier is the French noun for an employee who writes the documents in an office. However the short film was referring to the literal term as the verb gratter means to scrape and papier means paper)

The film is shot on a French metro, showing us the various people who hop on and off this transport, and then focuses on this particular man (probably a university student) who takes out his book to read.

During this train journey, different people sit down beside the lad, but things gets interesting when a quite attractive lady sits next to him who also pulls out her book to read. The two catch each others glimpses, so the young man decides to underline certain words in his book to communicate with her. They then flirt, but it was a beautiful flirt to me. Two humans communicating without sound but with words that only they can understand. Words that only they can hear.

The film ended happily by having the lady giving the young man her phone number so that they could now start to communicate with sound.

I come to think that if the couple were swiping their phones up and down, no one would dare to peek their nose in to try to find out what each other were reading? While as, when it’s a book, it’s a object so it doesn’t feel like your interferring with other people’s business?

I dunno..I’m babbling….

29.6__ /20 October, 2015

Sa-yo-na-ra

Sayonara1-Aichi-Triennale2010-c-Tatsuo-Nambu2

ท่ามกลางความมืดมิดของโรงละคร มีเสียงอู้อี้จับไม่ได้ศัพท์ดังมาจากเวที ซึ่งเมื่อตั้งใจฟังให้ดีจะจับได้ว่าเป็นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังท่องบทกวีอย่างแผ่วเบา และเมื่อนั้นแสงไฟก็สาดส่องไปยังมุมซ้ายบน เผยให้เห็นหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ที่มาของเสียงนั่งนิ่งบนเก้าอี้

นี่คือฉากเริ่มต้นของละครเรื่อง Sayonara อีกหนึ่งผลงานในโครงการ Android Theatre Project ของผู้กำกับชาวญี่ปุ่นนาม Oriza Hirata

บทละครเรื่องนี้เกี่ยวกับหญิงสาวที่ป่วยเป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ คุณพ่อของเธอจึงซื้อหุ่นยนต์มาให้เป็นเพื่อนเธอ ให้คอยปลอปประโลมและคอยดูแลเธอ เรื่องจึงดำเนินผ่านบทสนทนาระหว่างมนุษย์คนหนึ่งที่ใกล้ตาย กับมนุษย์เทียมที่ไร้ความตาย

สองมนุษย์นั้นถึงแม้จะอยู่ในห้องเดียวกันแต่ก็อยู่กันคนละมุม แสดงให้เห็นว่าทั้งสองนั้นมาจากคนละโลก คนหนึ่งมาจากโลกแห่งชีวภาพและโหยหาความรักความอบอุ่นในวาระสุดท้ายของชีวิต ส่วนอีกตัวมาจากโลกของเทคโนโลยีที่ถึงแม้จะมีคำคอยชโลมจิตใจของหญิงใกล้ตาย แต่ก็เป็นเพียงหน้าที่ที่เขียนขึ้นในโปรแกรม

ในฉากนึง หญิงสาวถามหุ่นยนต์ถึงบทกวีที่ไ้ด้ฟังไปว่า “นี่คือความรู้สึกของฉันตอนนี้หรอ” พลันทำให้ฉันนึกถึงคนหลายคนในสมัยนี้ที่ไม่รู้จักความรู้สึกของ คล้ายกับว่าใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวันอย่างรวดเร็ว และไม่ได้มีเวลามาทบทวน มาเรียนรู้ตัวเอง หรือมาตรวจดูว่าวันนี้เราใกล้ความฝันของเราขึ้นบ้างไหม หรือยิ่งไปกว่านั้นคือไม่เคยถามตัวเองว่า “อยากไม่เหงาหรืออยากมีความสุข” เหมือนที่หญิงสาวถามหุ่นยนต์

หุ่นยนต์ตอบคำถามนี้ไปว่า “ถ้าไม่เหงา เราก็มีความสุขแล้ว” แต่ฉันคงต้องใช้เวลาสักพักในการทำความเข้าใจและพิสูจน์ว่าจริงมั้ย เหมือนกับที่ฉันต้องไปหาบทกวีในเรื่องมาอ่านเพื่อให้เข้าใจมากขึ้น เพราะละครเรื่องนี้จบไปตอนที่ฉันเพิ่งจะซึมซับได้เพียงบางส่วนเท่านั้นเอง…